Lonesome hotel #04 – Every hotel room is a stage

At least, that's how it feels.

English:

Not because there’s an audience or because I’m playing a role. Quite the opposite. In the solitude of a hotel room, I’m left entirely with myself, with my inner world, where I encounter every side of who I am.

For my self-portraits, I often use whatever the room has to offer. A dusty bedspread becomes a cloak. I throw it off and feel like a seducer. Holding it in front of my body, I become a matador. Dirty lace curtains transform into wings, and suddenly I feel free, balancing like a dancer on the windowsill. Within the confines of a single room and the few objects it contains, I can be anything I want. Yet I never perform. I simply allow a different side of myself to emerge.

And then I discover the traces of others. A forgotten sleep mask. Underwear beneath the bed. Greasy head marks on the wall behind the headboard, often only becoming visible when I increase the contrast while editing the self-portrait.

A hotel room may seem empty, but it bears the traces of everyone who has passed through.

The performance never ends. I merely add another scene to it.

---

Nederlands:

Niet omdat er publiek is of omdat ik een rol speel. Juist het tegenovergestelde. In de eenzaamheid van een hotelkamer ben ik volledig op mezelf, op mijn binnenwereld, aangewezen en ontmoet ik al mijn kanten.

Voor mijn zelfportretten gebruik ik vaak wat er in de kamer aanwezig is. Een stoffige bedsprei wordt een mantel. Gooi ik haar van me af, dan ben ik een verleider. Houd ik haar voor mijn lichaam, dan ben ik een toreador. Vuile vitrage verandert in vleugels, waardoor ik me vrij voel terwijl ik als een danser over de vensterbank balanceer. Ik kan alles zijn wat ik wil binnen de grenzen van één kamer met de schaarse spullen die daar aanwezig zijn. Ik speel nooit toneel. Ik geef steeds een andere kant van mezelf de ruimte.

En dan ontdek ik de sporen van anderen. Een vergeten slaapmasker. Ondergoed onder het bed. Vettige hoofdafdrukken op de muur achter het hoofdeinde, die vaak pas duidelijk zichtbaar worden wanneer ik in de nabewerking van het zelfportret het contrast verhoog.

Een hotelkamer lijkt misschien leeg, maar draagt de sporen van iedereen die er verbleef.

De voorstelling eindigt nooit. Ik voeg er alleen een nieuwe scène aan toe.

Below, I’m sharing exclusive photo(s) from this experience that I only share with my paid subscribers. If you’d like to see them and support my work, you can unlock this post right here.